Απλές Προτάσεις για Καλή Διατροφή και Υγεία

Η διατροφή μου κι ΕΓΩ.

          Η Dominique Loreau είναι Γαλλίδα, η οποία ζει στην Ιαπωνία εδώ και 30 χρόνια. Στο βιβλίο της "L'art de la simplicité" (H τέχνη της απλότητας) προσπαθεί να μεταφέρει τις γνώσεις της σχετικά με τις απλές και ουσιαστικές συνήθειες του ιαπωνικού λαού. Η Ιαπωνία έχει το υψηλότερο προσδόκιμο ζωής από οποιαδήποτε άλλη χώρα, το οποίο οφείλεται μεταξύ άλλων και στις διατροφικές συνήθειες της χώρας.
Παρακάτω, δίνονται κάποιες απλές προτάσεις, τις οποίες αναφέρει η Γαλλίδα συγγραφέας στο βιβλίο της, σχετικά με τη διατροφή.
Μπορείτε να τις σημειώσετε σε ένα χαρτί και να τις διαβάζετε αρκετά συχνά ώστε να γίνουν  μία συνήθεια στη ζωή σας. Οι σύντομες προτάσεις είναι πιο εύκολο να καταγραφούν στο υποσυνείδητό μας και να τις εφαρμόσουμε στη πράξη!

• Πρέπει να διακρίνω τη δίψα από την πείνα.

Πολλές φορές μπερδεύουμε τη δίψα με την πείνα κι' ενώ στην πραγματικότητα διψάμε, καταλήγουμε να τρώμε τροφές οι οποίες μας προσθέτουν κιλά.

• Είμαι ο μόνoς που μπορεί να ελέγξει  το βάρος μου.

Μόνο εμείς μπορούμε να ελέγξουμε το σωματικό μας βάρος. Εμείς διαλέγουμε τις τροφές που θα καταναλώσουμε και τη ποσότητα.

• Μετά από ένα γεύμα πρέπει να νιώθω γεμάτος ενέργεια και ανάλαφρος και όχι κουρασμένος ή νυσταγμένος.

Η υπερβολική κατανάλωση φαγητού δημιουργεί αίσθημα κούρασης και απώλεια ενέργειας.

• Μπορεί να πεινάω υπερβολικά μία μέρα, αλλά όχι και την επόμενη μέρα.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθουμε πείνα μία μέρα. Αν αυτό όμως συμβαίνει καθημερινά τότε ψυχολογικοί λόγοι, όπως το στρες, το άγχος, ο θυμός κ.ά, προκαλούν αυτό το συχνό αίσθημα της πείνας.

• Δεν τρώω τις τελευταίες τρεις ώρες πριν κοιμηθώ.                                                                 

Το στομάχι μας πρέπει να έχει ολοκληρώσει τη διαδικασία της χώνεψης πριν κοιμηθούμε. Έτσι, το πρωί θα σηκωθούμε ανάλαφροι, γεμάτοι ενέργεια.

• Όταν βαριέμαι, δεν έχω ανάγκη από ένα κομμάτι σοκολάτας αλλά από ερεθίσματα.

Είναι σύνηθες όταν βαριόμαστε να αναζητούμε την κατανάλωση τροφής, χωρίς, όμως, να υπάρχει πραγματικό αίσθημα της πείνας. Ένα ωραίο βιβλίο, μία συζήτηση με ένα φίλο, μία ενδιαφέρουσα εκπομπή, η μουσική κ.λπ.. μπορούν να διακόψουν το αίσθημα της βαρεμάρας χωρίς να πάρουμε κιλά.

• Οι καλύτερες πηγές ενέργειας είναι το ρύζι καστανό, οι γλυκοπατάτες και οι πατάτες.

Οι συγκεκριμένες τροφές είναι πλούσιες σε φυτικές ίνες και θρεπτικά συστατικά.

• Διαλέγω φρέσκα προϊόντα.

Όταν τρώμε φρέσκες τροφές δεν έχουμε ανάγκη από συμπληρώματα διατροφής.

• Τρώω κατά βάση σπίτι μου και όχι έξω.

Η προετοιμασία του φαγητού στο σπίτι, με προϊόντα που εμείς διαλέγουμε και τη χρήση ποιοτικών ελαίων βοηθά στη διατήρηση ή στην απώλεια του βάρους μας. Επομένως, ας μην τρώμε εκτός σπιτιού παρά μόνο περιστασιακά.


Aναστασία Δ. Φουρτακα
Ψυχολόγος

#ΟικογενειακάΖητήματα, Γονείς: Επενδύστε χρόνο με το παιδί σας Νο2

"Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή είναι η οικογένεια και η αγάπη"
John Wooden

Παιδιά & Αυτοεκτίμηση

"Όση ανάγκη έχει το φυτό από νερό, άλλη τόση έχει και το παιδί από ενθάρρυνση."
R.Dreikurs

Όλο και πιο συχνά φαίνεται να ακούμε τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς αλλά και τους ειδικούς να αναφέρονται στην αυτοεκτίμηση...  Συνήθως, οι γονείς αναφέρουν ότι το παιδί τους δεν τολμάει καινούρια πράγματα, παραιτείται εύκολα, ενώ οι δάσκαλοι μπορεί να μιλούν για ένα απομονωμένο παιδί που δεν προσαρμόζεται εύκολα κοινωνικά και είναι αρκετά συνεσταλμένο.

Τι είναι όμως αυτοεκτίμηση; 
Η αυτοεκτίμηση σχετίζεται με το πως νιώθει και πώς σκέφτεται κανείς για τον εαυτό του. Τα παιδιά με υψηλή αυτοεκτίμηση κάνουν πιο εύκολα φίλους, είναι ενθουσιώδη για νέες δραστηριότητες, σέβονται τους κανόνες της ομάδας, συνεργάζονται με τους ενήλικους αλλά και με συνομήλικους. Επίσης, συμπεριφέρονται με ανεξαρτησία, δεν απογοητεύονται εύκολα από τα λάθη τους ή αν κάτι αρνητικό συμβεί χωρίς να το είχαν προβλέψει, αναλαμβάνουν καθήκοντα και ευθύνες, αισθάνονται λιγότερη ανησυχία, διαχειρίζονται τις συγκρούσεις και υποστηρίζουν τον εαυτό τους αν αυτό είναι απαραίτητο.

Τι δεν είναι αυτοεκτίμηση; 
Τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, από την άλλη, αμφισβητούν τον εαυτό τους πολύ συχνά, έχουν φοβίες και ανασφάλειες, νιώθουν ντροπή και ανεπαρκείς, γκρινιάζουν εύκολα καθώς και έχουν την ανάγκη να είναι πάντα "πρώτα".  Ίσως είναι τελειομανείς και θέλουν να κερδίζουν στο παιχνίδι,γι' αυτό ίσως "κλέψουν" για να φτάσουν στο στόχο. Αυτά τα παιδιά δεν τολμούν καινούρια πράγματα, δυσκολεύονται να κάνουν καινούριους φίλους, αμφιβάλλουν για την ικανότητά τους να τα καταφέρουν και φαίνεται να ανησυχούν υπερβολικά, τείνουν να συμφωνούν με τους άλλους και να παρασύρονται εύκολα από τους συνομηλίκους τους, αποφεύγουν να συμμετέχουν στο μάθημα, δεν παίρνουν πρωτοβουλίες, τρώνε περισσότερο ή λιγότερο από το φυσιολογικό, υιοθετούν αντικοινωνικές συμπεριφορές για να τραβήξουν τη προσοχή των άλλων.

Η αυτοεκτίμηση δεν πρέπει να συνδέεται με την αλαζονεία ή τον εγωκεντρισμό. Σύμφωνα με τη Victoria Prekate η αυτοεκτίμηση δεν λέει: " Εγώ είμαι καλύτερος από τους άλλους", αλλά λέει "Εγώ είμαι ένα καλό και ικανό άτομο, και προσπαθώ πάντα να γίνω το καλύτερο που μπορώ". 

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση των παιδιών φαίνεται να έχει αντίκτυπο σε πολλές πλευρές της ζωής τους. Τα περισσότερα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση νιώθουν πιο συχνά συναισθήματα θλίψης, ανασφάλεια, θυμό και αγωνία. Αυτά τα παιδιά εμφανίζονται -κάποιες φορές- ποιο επιθετικά και ίσως δημιουργούν προβλήματα με τη συμπεριφορά τους στο σχολείο, μπορεί να έχουν χαμηλή σχολική επίδοση, ψυχοσωματικά συμπτώματα (όπως πονοκέφαλοι, τάσεις για εμετό κ.ά.), δυσκολίες στον ύπνο, βουλιμία ή ανορεξία. Τέλος, η εμπειρία αλλά και οι έρευνες αναφέρουν ότι παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι πιθανό να εξελιχθούν σε εφήβους με αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές (για παράδειγμα, να κάνουν καταχρήσεις ή να ξεκινήσει πρόωρα η σεξουαλική τους ζωή).

Η χαμηλή εικόνα για τον εαυτό διαμορφώνεται από μικρή ηλικία. Ένα παιδί μπορεί να εκδηλώνει διαφορετικά σημάδια χαμηλής αυτοεκτίμησης και σε κάθε παιδί οι επιδράσεις της χαμηλής αυτοεκτίμησης μπορεί να εκδηλώνεται με διαφορετικούς τρόπους. Αυτό σημαίνει ότι κάθε παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση δεν εκδηλώνει ακριβώς τα ίδια συμπτώματα/σημάδια. Επίσης, πολλές φορές η χαμηλή αυτοεκτίμηση του παιδιού δεν γίνεται ορατή από τους γονείς καθώς το παιδί φαίνεται για εκείνους , απλά, να είναι: ένας "κακός μαθητής" ή "να βαριέται", να θυμώνει εύκολα και να μπλέκει σε καυγάδες, να απομονώνεται και να "κολλάει" στους γονείς του, να μην δοκιμάζει καινούρια πράγματα. Η αυτοεκτίμηση αποτελεί βασικό συστατικό -για μικρούς και μεγάλους - επιτυχίας, ευτυχίας και ικανοποίησης από τη ζωή...

Το σίγουρο είναι ότι ένα παιδί χρειάζεται τον έπαινο και την επιβράβευση, ενθάρρυνση στην ανεξαρτησία του καθώς και την αναγνώριση και αποδοχή των συναισθημάτων του, ώστε να αναπτύξει υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης και να είναι περισσότερο ευτυχισμένο στη ζωή του.  

Και να μη ξεχνάμε αυτό που λέει ο Dreikurs:

"Όση ανάγκη έχει το φυτό από νερό,
άλλη τόση  έχει και το παιδί από ενθάρρυνση".

Από την Αναστασία Δ. Φουρτάκα,
Ψυχολόγο - Ψυχοθεραπεύτρια.

Η Σημασία της Συναισθηματικής Επικοινωνίας Γονέων - Παιδιών

Δεν υπάρχει o τέλειος γονιός
υπάρχει ο αρκετά καλός γονιός.

Σχολικός Εκφοβισμός, Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Σχολικού Εκφοβισμού

  Όση ανάγκη έχει ένα φυτό από νερό, άλλη τόση έχει και το
 παιδί από ενθάρρυνση.
R.Dreikurs

Οι πρώτες έρευνες που αφορούσαν τον σχολικό εκφοβισμό έγιναν στη δεκαετία του '70. Συγκεκριμένα, η πρώτη έρευνα έγινε απο τον Σκαδιναβο Dan Olweus (1978) στη Σουηδία. Το φαινόμενο φαίνεται να εξαπλώνεται όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο : ΗΠΑ, Αυστραλία, Ιαπωνία, Κορέα και οι τελευταίες έρευνες αφορούν χώρες της Ασίας, Αφρικής και Λατινικής Αμερικής.

Στη χώρα μας το φαινόμενο αυτό ξεκίνησε από τις αρχές του 2000 να προσελκύει το ενδιαφέρον των επιστημόνων και έκτοτε γίνεται αντιληπτό ως κοινωνικό πρόβλημα. Για τον σχολικό εκφοβισμό έχει δοθεί από την επιστημονική κοινότητα ένα πλήθος ορισμών, που φαίνεται να συγκλίνουν στην άποψη ότι ως σχολικός εκφοβισμός ορίζεται η επαναλαμβανόμενη παραβατική συμπεριφορά σε βάρος ενός μαθητή από έναν ή περισσότερους μαθητές με σκοπό την πρόκληση σωματικού, συναισθηματικού ή ψυχικού πόνου.

Οι περισσότερες έρευνες αναφέρουν ασυμμετρία δύναμης (είτε σωματική είτε ψυχολογική) μεταξύ δράστη και θύματος. Ωστόσο, είναι δύσκολο να μιλάμε για ασυμμετρία δύναμης σε τέτοιες ηλικιακές ομάδες.Έτσι, οι αναφορές που τονίζουν ότι είναι πιθανό τα άτομα να διαφέρουν ως προς τη σωματική δύναμη και να εμφανίζουν ασυμμετρία σε ψυχολογικά χαρακτηριστικά εννοούν το εξής:

· σωματικές διαφορές, δηλ. ο δράστης είναι ψηλότερος, σωματώδης, μεγαλύτερης ηλικίας, και

·  ψυχολογικές διαφορές, δηλ. ο δράστης είναι πιο επιθετικός, βίαιος, πιο ανταγωνιστικός από το θύμα ¨ το θύμα, σε αντίθεση, είναι άτομο πιο ανασφαλή και μη διεκδικητικό.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν κανόνα και δεν είναι λίγες οι φορές που συναντάμε δράστες με άλλα χαρακτηριστικά και θύματα με χαρακτηριστικά δράστη (π.χ ψηλότερος).  Επίσης, εν πάση περιπτώσει, με το πέρασμα του χρόνου, η ασυμμετρία στην εξουσία μπορεί να αλλάξει, καθώς τα υποψήφια θύματα μπορεί να τα καταφέρουν να αποκτήσουν τα μέσα για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, ή υποψήφιοι δράστες να χάσουν τους υποστηρικτές τους.

Ο σχολικός εκφοβισμός ενέχει προγραμματισμένη δράση και στοχεύει να πληγώσει το θύμα που στις περισσότερες των περιπτώσεων δυσκολεύεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του (Olweus, 1993). Επίσης, δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα (αντίθετα μία διαμάχη/αντιπαράθεση/λογομαχία μεταξύ μαθητών  μπορεί να εξηγηθεί).

Ο σχολικός εκφοβισμός εξελίσσεται με διάφορους τρόπους και μέσα. Τα περιστατικά του εκφοβισμού που συναντάμε πιο συχνά στο σχολικό πλαίσιο είναι: βρισιές, κοροϊδία, κοινωνική απομόνωση, διάδοση ψευδών φημών, εκβιασμός, απειλές, σπρωξίματα, κλωτσιές, χτυπήματα. Επίσης, τα παιδιά και οι έφηβοι είναι πλέον γνώστες και χρήστες του διαδικτύου. Αυτό έχει συμβάλλει ώστε να εξαπλωθεί -τα τελευταία χρόνια- το λεγόμενο cyber-bullying. Μέσα από το διαδίκτυο, λοιπόν, τα παιδιά-θύματα λαμβάνουν αρκετά συχνά απειλητικά μηνύματα σε λογαριασμούς τους (facebook κ.ά), σχολιάζονται αρνητικά και εχθρικά σε φωτογραφίες τους που ανεβάζουν στα social media, ενώ οι δράστες δε διστάζουν να ανεβάσουν μαγνητοσκοπημένο υλικό ή φωτογραφίες του θύματος χωρίς τη συγκατάθεσή του και, ακόμη, να εισβάλλουν σε λογαριασμό τους χωρίς άδεια. Όλα αυτά πληγώνουν και δημιουργούν μεγάλη ψυχολογική "βλάβη" στις ψυχές των παιδιών που εκφοβίζονται. Οι επιπτώσεις στις ψυχές των παιδιών ποικίλλουν όπως και οι αντιδράσεις τους μπροστά σε τέτοια φαινόμενα. Συναντάμε παιδιά που επιδιώκουν να αλλάξουν δρόμο μετά την επιστροφή τους από το σχολείο ώστε να αποφύγουν το δράστη/εκφοβιστή, ενώ άλλα παιδιά επιδιώκουν να παραμείνουν στο σπίτι και να μην πάνε στο σχολείο για να αποφύγουν τον εκφοβισμό.

Η γνωστοποίηση του εκφοβισμού είναι ένα δύσκολο μέρος, το οποίο αποφεύγουν τα παιδιά-θύματα με το φόβο ότι θα στιγματιστούν ως "καρφιά" και αδύναμοι. 
Αρχικά, είναι απαραίτητο το παιδί-θύμα να μιλήσει γι'αυτό που του συμβαίνει σε ένα φίλο του, στο γονιός του, στο δάσκαλο ή στον σχολικό σύμβουλο (αν υπάρχει).  Οι περισσότερες έρευνες αναφέρουν ότι η κατάσταση βελτιώνεται όταν ένα παιδί αποκαλύψει τον εκφοβισμό, κυρίως στις ηλικίες από 10 έως 13 χρονών. Σε κάθε περίπτωση, η αποκάλυψη του εκφοβισμού αυξάνει τις πιθανότητες να αλλάξει η κατάσταση προς το καλύτερο. Και αυτό γιατί, το παιδί που εκφοβίζεται έχει ανάγκη να νιώσει ασφάλεια. Η αποκάλυψη του εκφοβισμού μπορεί (και πρέπει) να συμβάλλει στην παροχή συναισθηματικής και ψυχολογικής υποστήριξης ώστε το παιδί να νιώσει άνεση, ζεστασιά, εμπιστοσύνη και ασφάλεια. Η γονεϊκή παρέμβαση, μετά τη γνωστοποίηση του εκφοβισμού, μπορεί να συμβάλλει ώστε το παιδί να διαχειριστεί την κατάσταση. Τέλος, είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι τα παιδιά νιώθουν πολύ πιο άνετα να αναφέρουν ότι εκφοβίζονται σε ένα συνομήλικό τους. Οι συνομήλικοι είναι σημαντική πηγή συναισθηματικής και κοινωνικής υποστήριξης για τα παιδιά.

Ας ενθαρρύνουμε τα παιδιά να αγκαλιάζουν τον εαυτό τους και τους άλλους όποτε χρειαστεί. Ας μη ξεχνάμε ότι τόσο το θύμα όσο και ο δράστης (αν μπορούμε να μιλάμε για θύματα και δράστες σε παιδική ηλικία) είναι παιδιά... και οι δυο έχουν ανάγκη από ενθάρρυνση, εμπιστοσύνη και ασφάλεια. Και οι δύο από αυτούς έχουν ανάγκη από αγκαλιά, στοργή και ζεστασιά. Και οι δύο έχουν ανάγκη από ενίσχυση της αυτοεκτίμησής τους . Κάποιος που είναι καλά με τον εαυτό του (είτε είναι παιδί είτε είναι ενήλικας) και έχει μεγαλώσει σε ένα ασφαλές και ενθαρρυντικό περιβάλλον δεν χρησιμοποιεί εκφοβιστικά μέσα για να επιδείξει τη δύναμή του. Κάποιος που νιώθει ασφαλής και εμπιστοσύνη στο περιβάλλον του αλλά και έχει μάθει να προστατεύει τον εαυτό του δεν φοβάται να αποκαλύψει το περιστατικό του εκφοβισμού ... προκειμένου να βρει τη ψυχική του ηρεμία.

Από την Αναστασία Δ. Φουρτάκα,
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια.

ΔΕΠ-Υ: Η ζωή ενός παιδιού με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (βίντεο)

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητας (Συντομία: ΔΕΠ-Υ)
Διεθνώς εμφανίζεται με τον όρο ADHD, δηλ. Attention Deficit Hyperactivity Disorder.

"Πρώτες Βοήθειες Ψυχικής Υγείας", Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
"Ψυχολογικές Πρώτες Βοήθειες"